Villa 4 slaapkamers, 575 m²

Baone, Padua (provincie)

Ik heet Augusto, ik kom uit Rome en ik loop al zeven dagen.
Ik draag niets bij me dan een versleten mantel, een pan wijn en de belofte die ik aan Bacchus heb gedaan: zijn heilige heuvels bereiken, die ze de Eugane noemen, om hem te eren in de langste nacht van het jaar. Ze zeggen dat daar, tussen de wijngaarden die de hemel raken, de god nog steeds onder de mensen daalt. Ze zeggen dat wie tot het ochtendgloren danst, een jaar van puur geluk in geschenk zal ontvangen.
Ik heb de Via Postumia gevolgd, en toen naar het noorden afgeslagen, waar de bergen zacht worden en de geur van wilde druiven je bereikt voordat je ze ziet. Gisteren ben ik door een eikenbos gegaan. Vandaag, kort na het middaguur, terwijl de zon mijn nek verbrandde en mijn schoenen versleten waren, zag ik een villa.
Het is niet zoals de villa's die ik in Rome ken, gesloten en streng. Deze is open, genereus. Het lijkt uit de aarde zelf te ontstaan, alsof de muren wortels zijn en het dak een tak die naar de zon reikt.
Ik ben dichterbij gegaan. De tuin strekt zich voor me uit over een immens stuk – ik heb stappen geteld, misschien tienduizend armlengtes grond – bezaaid met eeuwenoude olijfbomen en hoog gras dat de wind buigt als een zee. Ik heb het houten hek opengedrukt. Het was niet gesloten. Misschien wilde de god het zo.
Ik ben naar binnen gegaan.
Direct ontdekte ik een trap die naar de kelder leidde. Ik volgde hem, gedreven door nieuwsgierigheid, en vond een grote taverne. Het is donker en koel, met een enorme open haard die nog steeds naar verbrand hout ruikt. Ik dacht aan de winteravonden, wanneer buiten de sneeuw de heuvels bedekt en binnen je warm drinkt, verhalen vertellend tot middernacht. Een plek voor de goden van wijn en vriendschap.
Ik ging terug naar de begane grond. Hier vond ik twee enorme zalen, zo groot als tempels, vol met ramen die uitkijken op de heuvels en de vlakte. In één van deze zalen staat in het midden een vuurplaats – een lage, brede haard, waar een hele stam brood kon bakken en vlees kon roosteren. Ik legde mijn hand op de steen. Het was warm. Iemand, misschien enkele uren geleden, had het vuur aangestoken.
Verderop zag ik de keuken. Het is groot, netjes, en ernaast is een kamer met stenen kuipen en watergoten: de wasruimte, waar de vrouwen van het huis vroeger de tunieken schuurden en zongen.
Het mooiste ontdekte ik echter toen ik naar buiten ging. Vanuit de keuken en de trappen is er een portiek. Ik stopte bij de drempel en mijn adem stokte. Voor me openden zich de Eugane heuvels zich als een waaier, groen en paars in het middagzonlicht. Terrasvormige wijngaarden, plekken met cipressen, verre dorpen die op de toppen zijn gebouwd. Ik dacht: "Als Bacchus ergens woont, is het hier."
Boven verdieping vond ik de slaapkamers. Ze zijn ruim, vol licht, elk met een eigen badkamer en een klein terras met uitzicht op het zuiden. Ik stelde me voor dat ik op een van die bedden zou liggen, met de ramen open en de geur van linden die langzaam naar binnen stroomt. Ik stelde me het stilte voor. Hier, ver verwijderd van de drukte van het Forum, ver verwijderd van de wagens en de roepen van de markten, zou een man kunnen slapen zoals hij nooit eerder heeft geslapen.
Ik liep terug naar de tuin. Ik wandelde tussen de olijfbomen – er zijn er tientallen, allemaal van mij, als deze villa van mij zou zijn – en vulde mijn pan met water uit een bron die ik verborgen tussen de rotsen vond. Toen ging ik zitten. Ik dronk. Ik keek naar de zon die langzaam achter de heuvels zakte.
De feesten van Bacchus beginnen vanavond. Ik moest hoger, waar de vuren al branden en het geluid van de trommels te horen is. Maar iets houdt me hier vast, in deze villa die me heeft verwelkomd als een zoon.
Misschien wil Bacchus niet dat ik dans tussen de menigte. Misschien is het geschenk dat de god me wil geven, iets anders.
Misschien biedt hij me een huis aan.
Morgen beslis ik. Vanavond slaap ik onder het portiek, met de olijfbomen als bewakers en de heuvels die over me waakzaam zijn. En als morgen, bij het ontwaken, de god nogmaals tegen me spreekt, zal ik antwoorden.
Want een man gaat, de feesten eindigen, maar een villa zoals deze – op deze heuvels, met deze tuin, met dit licht – is voor altijd